Ken je dat gevoel nog? Of heb je het überhaupt wel eens gehad? Dat je jezelf afvraagt wat je allemaal wilt doen ‘als je later groot bent’.

Zo’n 10 tot 15 jaar geleden was ik een meisje van 10 – 15 jaar. In die levensfase ging de wereld ‘echt’ voor mij open. De basisschool achter de rug, naar de middelbare school, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen leren en volwassen worden in het vooruitzicht. Je geleidelijk aan steeds meer richten op de toekomst. Natuurlijk was ik me voor die tijd, toen ik jonger dan 10 jaar was, ook al wel bewust van de toekomst. Maar ik was er veel minder mee bezig. Ik leefde echt in het hier en nu, de tijd van spelen kon oneindig duren en ik kon me verwonderen over alles dat ik voor het eerst meemaakte.

Wat geweldig leek het mij als tienermeisje om ‘als ik later groot ben’ alle dingen in het leven zelf te mogen bepalen en doen. Ik had het er ook vaak met mijn ouders over. Mijn autorijbewijs behalen, studeren, een diploma behalen, mijn eigen centjes verdienen, een leuk beroep uitoefenen, een eigen huis kopen, een leuke partner ontmoeten, trouwen. En nog meer van die dingen die je doet wanneer je volwassen wordt. Ook zelf elke dag zelf bepalen wat je eet en koken leken me helemaal het einde!


En nu, nu zijn we 10 jaar verder… 25 jaar en weer heel wat ervaringen rijker. Maar waar is de tijd heen gegaan? Het grappige is dat die dingen waar ik ‘vroeger’ dus over fantaseerde nu de normaalste zaak van de wereld zijn geworden. Al die dingen van ‘later’ waar ik als jong meisje van droomde zijn inmiddels gewoon werkelijkheid geworden. En toch is dit natuurlijk niet allemaal vanzelfsprekend.

En nu waardeer ik juist ook die goede oude tijd weer extra. De tijd waarin bijna niets hoefde, ik – na schooltijd en mijn brave studie/huiswerkuurtjes – kon doen wat ik wilde en mijn lieve mama elke dag het eten voor mij – en de rest van het gezin – klaar maakte. (Naast de andere dingen waarin ze voor ons klaar stond en nog steeds staat!). Nu vind ik het eerlijk gezegd ook wel eens heerlijk als ik een avond niet hoef te bedenken wat we eten en niet hoef te koken, haha! (Natuurlijk heb ik niets te klagen..)

Soms denk ik soms nog steeds ‘wat als ik later (echt) groot ben?’ Zou ik over 10 jaar, op mijn 35e, weer met plezier terug kijken naar het leven zoals ik dat nu leid?

Hoe zou mijn leven er dan uit zien? (Voor zover dat te plannen valt natuurlijk). Wat is überhaupt de zin van het leven? Alle mogelijkheden die je in deze levensfase (als ‘volwassene’) hebt, maken het er naar mijn idee er niet altijd makkelijk op. Er is immers zoveel te kiezen en er zijn oneindig veel mogelijkheden…

Als ik 10 jaar vooruit kijk kan ik mijn leven niet meer zo concreet voor me zien als ik dat toen als tien/vijftienjarig meisje wel kon… Hoe ervaren jullie dit? Verandert jullie blik op de toekomst naarmate je ouder wordt? Zo ja, hoe is dit veranderd?

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Post Navigation