Na een lange tijd stilte op mijn blog, leek het mij een goed moment om weer eens wat te schrijven. Alleen is het soms lastig waar te beginnen. Laat ik jullie daarom eerst kort even bijpraten. In de afgelopen paar jaar is er – sinds mijn laatste blogartikel in 2017 – vanalles gebeurd. Ons nieuwbouwhuis uit 2016 is inmiddels af van binnen en buiten en in september 2017 zijn manlief en ik getrouwd. In 2018 maakten we een mooie (huwelijks)reis naar Bali. Allemaal mooie en fijne dingen waar ik ook erg dankbaar voor ben. Verder maakte ik in 2017 een carrièreswitch naar het notariaat, een toen voor mij geheel nieuw vakgebied, maar een keuze waar ik tot op de dag van vandaag nog erg blij mee ben. Het past veel beter bij me als mijn vorige job. Afgelopen jaar volgde ik in het kader van deze baan een opleiding binnen dit vakgebied, erg interessant en leerzaam.

Waarom deze blog-reeks?
Ik merk bij mijzelf dat ik behoefte heb om mijn verhaal te delen om anderen in een soortgelijke situatie een hart onder de riem te steken. Tegelijkertijd wil ik anderen ook bewust te maken over het feit hoe belangrijk het is om verschillende signalen van je lichaam – en dus jezelf en je gezondheid – serieus te nemen. Want als je jezelf niet serieus neemt, wie doet dat dan wel? Als ik iets heb geleerd is het wel dat je wel degelijk grenzen hebt. En dat het vervolgens nog belangrijker is er ook daadwerkelijk naar te luisteren. Maar dan moet je ze natuurlijk wel eerst herkennen bij jezelf…

Dat liedje ‘De dag die je wist dat zou komen’ ken je vast wel, het Koningslied van 2013. Nou, de dag dat ik letterlijk ‘instortte’ had ik toch niet zien aankomen, of achteraf gezien misschien toch wel ergens een heel klein beetje. Als ik dit van te voren wist, had ik het natuurlijk nooit zover laten komen. Zover je daar überhaupt controle over hebt…

In de zomer vorig jaar (2019) was ik naast mijn werk op het notariskantoor vooral veel bezig met het studeren voor mijn opleiding tot Register Notarisklerk, in het kader van mijn baan. Soms was het best pittig, vooral op de lange zomerdagen met rond de 40 graden buiten waarbij ik in de avonduren na het werk en in de weekenden nog de studieboeken in dook.

Ik merkte dat ik in de periode vanaf juni/juli 2019 (wellicht mede ook door de warmte) wat slechter sliep. Ook organiseerde ik, samen met twee buurvrouwen, de jaarlijkse buurtbarbecue die in september zou plaats vinden. We wilden hier een gezellige avond van maken, waardoor de organisatie best wat tijd in beslag nam. Eigenlijk merkte ik bij mijzelf toen al dat dat op dat moment misschien iets te veel van het goede was erbij. Maar ik had hiervoor al ‘ja’ gezegd voordat ik wist dat ik aan de opleiding zou beginnen en vond dus van mijzelf dat ik mijn afspraak desondanks wel gewoon moest nakomen. Ook thuis was het vorig jaar soms best druk, omdat manlief maandenlang buiten werktijd bezig was met het afwerken van onze verbouwde zolder.

De eerste signalen?
Ik ben iemand die eigenlijk (bijna) nooit hoofdpijn heeft, maar sinds de zomer, juni 2019, kreeg ik hier regelmatig last van. Ook begon ik bij mijzelf te merken dat ik in de loop der tijd steeds vermoeider raakte. Slechter slapen werd steeds ‘normaler’ en vanzelfsprekend ging ik de volgende dag weer naar mijn werk en bleef ik mijn andere verplichtingen uitvoeren. Ik was en ben iemand die niet voor 80% gaat, maar eerder 120%, en dat blijkt toch echt wel een valkuil te kunnen zijn.

In augustus had ik 3 weken vakantie, heerlijk! Even tijd om wat op te laden, tijd met manlief samen en daarnaast ook ruimte om nog te studeren, want begin oktober stond het examen voor mijn opleiding voor de deur en het was best veel lesstof. En dat examen moest en zou ik natuurlijk halen. Dus de overige vrije dagen van mijn vakantie besteedde ik daaraan. We zijn nog wel een aantal dagen naar België geweest, maar na de vakantie voelde ik mij niet uitgeruster dan daarvoor. Het slapen ging helaas, ook na de vakantieperiode niet beter. (Circa 2 uurtjes slaap op een nacht werd normaal, of regelmatig helemaal niet slapen). Ik voelde mij zó moe en wilde zó graag slapen, maar juist dan lukt het natuurlijk niet.
Om het gepieker tijdens de nachtelijke uurtjes maar wat te doorbreken, ging ik meestal even uit bed in de hoop dat ik daarna alsnog in slaap kon vallen. Soms als afleiding maar even knuffelen met onze lieve kat Milo.
Blijkbaar kon ik, ondanks het slechte/weinige slapen, nog steeds wel functioneren en werken (vraag me niet hoe), dus ik zag nog steeds geen probleem. Het ging immers nog. Het kostte me echter wel steeds meer moeite, kon mij slechter concentreren en kreeg ik een steeds korter lontje. Daarnaast voelde ik me continue ontzettend gestresst en kwam ik elke avond vermoeid thuis waardoor ik nergens energie meer voor had.

De buurtbarbecue vond plaats in het weekend voor mijn examen van mijn opleiding (handige timing die burendag dus, gezien mijn laatste momentje nog te kunnen studeren). Ook rondom de organisatie hiervan liepen enkele dagen ervoor een aantal dingen toch anders dan gepland, waardoor dit onverwachts nog flink wat extra tijd – en energie – kostte. Ik wilde mij uiteraard graag volledig kunnen focussen op de laatste loodjes van mijn studie, want de spanning daarvoor nam ook toe en het was nou eenmaal veel lesstof. Ik was er onbewust ook wel erg nerveus voor.

De dag van de buurtbarbecue, eind september 2019, had ik het gevoel dat mijn hoofd een grote chaos was had en had ik echt nul energie. Ik ben die avond op tijd weer naar huis gegaan. Ik trok het simpelweg niet langer. Die week erna nam ik toch nog een extra dag vrij om de laatste stof voor mijn examen te kunnen herhalen. En dan zou het goed moeten komen met mijn examen!
______________________________________________________________________________
Wordt vervolgd, binnenkort in deel 2.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Post Navigation